Pomysłu na samobójstwo brak

Witam. Historia jest długa i wątpię,aby ktoś dotarł do końca...jednak ja już nie mam siły w sobie. Muszę się wygadać. Zapewne większość z was mnie zjedzie.Nie mam siły...nie radzę sobie psychicznie z tym wszystkim.
Zacznę od początku. Wszystko zaczęło się w lutym tego roku. Odwiedziłam swoją kuzynkę. Przyjechał do niej w tym czasie chłopak (a właściwie facet bo ma już 29 lat, a my po 22 i 23,może to coś wnosi w tą historię?). On jest z daleka, dzieli ich ponad 120 km,widują się więc raz na 2 tygodnie najczęściej. Wypiliśmy trochę we trójkę, ona zaproponowała,żebym została na noc u nich. Ma jedno łóżko,więc spaliśmy we trójkę. On pod ścianą,ona pośrodku i ja z brzegu...w pewnej chwili poczułam jego rękę na moim biuście. Pomyślałam,że jest pijany lub się pomylił,zignorowałam to. Na drugi dzień,jak już pojechał od niej,spytałam w smsie co to miało być. Wyznał,że od zawsze go pociągałam...byłam w szoku. Na początku walczyłam z tym,jednak zdałam sobie sprawę,że też mnie do niego ciągnie,mimo,że to związek zakazany bo to facet kuzynki. Zaczęliśmy spotykać się za jej plecami.On już zaczął mówić o miłości do mnie itp. Ustaliliśmy,że do 1 lipca zakończy sprawę z nią, w tym czasie lepiej się poznamy itp. Kłóciliśmy się, najczęściej o nią bo ja byłam zazdrosna,że dzieli czas między nas obie. Ona cały czas żyła w błogiej nieświadomości a ja czułam,że coraz bardziej go kocham...Nastał czerwiec. Miałam kłopoty z napisaniem pracy licencjackiej,zaproponował że pomoże mi i pożyczy pieniądze na kupienie pracy. Tak też zrobił. Zaczęliśmy kłócić się częsciej tak w połowie czerwca...w zasadzie o wszystko.Miałam pretensje,że zwleka z pozostawieniem jej, choć twierdzi,że jej nie kocha. Zaprosił mnie w tym czasie na wesele w jego okolicę, gdzie przedstawił jako swoją kobietę. To był cudowny weekend. Myślałam,że nasz kryzys jest zażegnany i zostawi ją do lipca zgodnie z obietnicą.Pomyliłam się...28 czerwca powiedział przez tel, że nie zrezygnuje z czegoś co trwa półtora roku na rzecz niepewnego związku ze mną....zaczął się mój dramat. Zdałam sobie sprawę z tego,że kocham go jak
nikogo na świecie a on zwyczajnie mnie zostawił dla kuzynki, choć mówił,że to mnie kocha itp. Doszło do tego,że zaszantażował mnie,że dopóki nie oddam mu pieniędzy w ratach za pracę licencjacką to mam z nim uprawiać od czasu do czasu seks bo inaczej doniesie,jak było z moją pracą . Jednak moja mama wkroczyła do akcji...Zrezygnował ze swoich żądań. Gadaliśmy przez telefon
. Powiedział,że nie kocha ani mnie ani jej. Na pytanie, czemu z nią dalej jest, powiedział,że dlatego,że nie ma co robić w domu to do niej jedzie. Powiedział,żebyśmy dali sobie czas,że może mu to uczucie do mnie wróci. Jest pełen chłodu...taki obojętny...ja mu płaczę w słuchawkę a on krzyczy,powtarza,że go ta rozmowa
irytuje bo zwyczajnie nam nie wyszło itp. Ja go dalej kocham...a on oszukuje moją kuzynkę, choć zdradzając udowodnił już,że faktycznie jej nie kocha. Nie mogę wziąć się w garść. Powinnam wziąć się za tą nieszczęsną pracę licencjacką,którą przełożyłam zresztą na wrzesień,ale nie mogę to wszystko mnie przerasta...Kuzynka nic nie wie, nawet nie domyśla się,co się stało. Boże,ja go tak kocham...jeszcze tydzień temu kochaliśmy się,on zapewniał,że ją zostawi. A dziś? Jest chłodny,zimny...pojechał do niej,choć płakałam i prosiłam,żeby tego nie robił. Powiedział,że jest wolny już i może robić co chce i mam się uspokoić. Gdzie się podział ten czuły,kochający facet? Dużo się kłóciliśmy...wiem. Ale czy w tydzień przechodzi miłość 29-letniemu mężczyźnie? Matka i przyjaciółka twierdzą,że on nigdy mnie nie kochał bo jakby kochał to nie potrzebowałby tyle czasu do namysłu i zrobiłby wszystko żeby być ze mną. Ja jestem w rozsypce. Psyczicznie wysiadam. Mam myśli samobójcze. Jak ktoś wytrwał do końca to dziękuję...