Witaj, współczuję Ci bo na pewno się zadręczasz, a to sprawia że człowiek nie potrafi normalnie funkcjonować...chyba trochę wiem jak to jest, bo sama niedawno przechodziłam podobną udrękę. Byłam z kimś, mieszkał ze mną i moimi synami ale niestety moje dzieci nie pozwoliły nam być razem więc on odszedł. Rozstaliśmy się na prawie 3 miesiące, on zdążył już kogoś poznać ale byliśmy w stałym kontakcie, balansowaliśmy na krawędzi...łączy nas prawdziwe, głębokie uczucie, nie potrafimy bez siebie żyć. Dlatego też on pewnego dnia wrócił, zamieszkał blisko mnie, jesteśmy razem kiedy to tylko jest możliwe, moja rodzina o niczym nie wie i narazie wolę aby tak pozostało bo zwyczajnie boję się reakcji dzieci, choć nie potrafię zrozumieć jaki jest powód ich niechęci do mężczyzny, któtego kocham ale wierzę że z czasem to się zmieni bo nie chcemy być kochankami a prawdziwą rodziną...
Rozumiem Twój strach, wiem jakie to uczucie, jesteśmy matkami a matka zawsze wybiera dziecko...a moje dzieci przed takim właśnie wyborem mnie postawiły, nie on, moje dzieci...nie miałam innego wyjścia wówczas. Teraz cieszę się każdą chwilką spędzoną z R, choć z drugiej strony mam wyrzuty sumienia, bo wiem że oszukuję moich bliskich ale czuję że to jeszcze nie ten moment, że nie jestem gotowa aby im powiedzieć i stawić temu czoło.
Nie wiem co mogłabym Ci poradzić, musisz wiedzieć czy on czuje to, co Ty...czy odwzajemnia Twoje uczucie? Jeśli masz możliwość to poprostu pogadajcie bo długo tak nie wytrzymasz...
Pozdrawiam serdecznie
M

Moim zdaniem idealizujesz tą osobę - tak naprawdę przecież nie wiesz jaka jest naprawdę, jak sprawdza się w sytuacjach krytycznych. Jedno Ci powiem - można sie odkochać, wystarczy dlugo nie widziec tej osoby, zajac sie innymi sprawami, a najlepiej zaczac szukac wad w niej. Wierz mi, że to przechodzi - osobiscie juz sama nie pamietam jak wyglada obiekt moich westchnien;) - to naprawde jest mozliwe.

W woli wyjaśnienia chciałam dodać, że w przeciwieństwie do ciebie bylam wolna kobieta, nie bedaca w zwiazku, jednak milosc mozna zabic w sobie, jesli sie tylko chce.

A JA CI POWIEM,"nie czyn innemu co tobie niemile".Ja wlasnie przechodze koszmar z powodu zdrady i wierz mi to nikomu nie wyjdzie na dobre i dzieci?

Wydaje mi się, że tęsknisz za tym, co mogłoby byc... Ale nie zdarzyło się... Skąd wiesz, jakim byłby mężem i ojcem? "I nigdy nie wiadomo, mówiąc o miłości, czy pierwsza jest ostatnią, czy ostatnia pierwszą". Gdyby Cię kochał, nie związałby się z inną. Szkoda życia. Myślę, że masz szansę ma autentyczną miłośc. Podejrzewam, że nie dajesz jej sobie, tęskniąc za kimś wymarzonym i nieosiągalnym.. i nie do końca poznanym. Pozdrawiam